Proces suburbanizacji

Suburbanizacja to proces nieplanowanego „rozlewania się” zabudowy mieszkaniowej na obszary podmiejskie, skutkujący wyludnianiem się centrum miasta i rozwojem strefy podmiejskiej. Suburbanizacja jest jedną z faz rozwoju miasta.

Zasięg „rozlewania się” zabudowy mieszkaniowej wokół Lublina został przedstawiony na poniższej mapie (obszar zakreskowany na zielono). Obszar wyznaczono na podstawie analizy zdjęć lotniczych.

5 źródło: Biuro Planowania przestrzennego w Lublinie (materiały prezentowane w trakcie Regionalnego Forum Terytorialnego, Lublin, 15 stycznia 2014 r.).

Różne odcienie pomarańczu oznaczają zmienną ilość spełnianych kryteriów powiązania poszczególnej gminy z miastem Lublin (od 1 do 7) ustalonych w projekcie Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie szczegółowych warunków określania obszarów funkcjonalnych i ich granic.

Suburbanizacja stanowi poważny problem dla miasta, bowiem zmniejsza się baza podatkowa, a jednocześnie rosną naciski na stałą rozbudowę infrastruktury drogowej, co powoduje fragmentaryzację przestrzeni miejskiej. W rezultacie prowadzi do konieczności podjęcia decyzji o charakterze przestrzennym miasta – wyboru między miastem podporządkowanym samochodowi (jak w wielu miastach USA), a miastem „kompaktowym”, przyjaznym dla ludzi (miasta europejskie).

Problem suburbanizacji został dostrzeżony przez autorów Strategii Lublin 2020. W Obszarach Inspiracji znalazł się punkt „6.5. Nowy urbanizm”, który m.in. zakłada „poszukiwanie sposobów na ograniczenie coraz dotkliwszych kosztów ekonomicznych, ekologicznych i czasowych, wynikających z dotychczasowego rozwoju miast w oparciu o rozdzielanie przestrzeni o różnych funkcjach. Jest on także propozycją powrotu do tradycyjnej estetyki i funkcjonalności miast historycznych.”